2 Aralık 2006, Cumartesi
MenekÅŸe moru gözlüm, al yanaklım, seni bir daha dövmeyeceÄŸim. Lütfen artık eve dön. Bak YaÅŸar halıya kustu, kusmuk seni bekliyor. Ayaklarım bugün de hep seni aradı, yıkanmak için. Seni çok arıyorum, bir haftadır akÅŸam rakılarının tadı tuzu yok… Ev sensiz çok ıssız. Gerçi nasıl, nerede yattığımı, kime nasıl çaktığımı falan hiç hatırlamıyorum ama onun sen olmadığını bir büyük rakının sonunda dahi hissedebiliyorum.
Kezban, ben sana aşığım. Eve döndüğün gün, bunu arkadaşlarla kutlayacağım. Sen, kanlar içerisinde evden kaçarken nasıl duygulandığımı bilemezsin. Elimdeki şişeyi, hırsımdan ananın fotoğrafına fırlattım. (Artık duvarları gelince silersin.) Kezban bir de gelirken 2 paket kısa Maltepe getirebilir misin?
Dün Zeynep okula gitmeyip dolma sardı, ben de okeye dönerken dikkatleri dağıtmak için habire dolma yiyip,”yiyin yiyin nefis olmuÅŸ” dedim. Nasıl zeka ama.. Zeynep’in tezkeresinde okul ve sınıf kısmını boÅŸ bıraktım. Onu da mı ben dolduracağım?
Bu sabah seni kaçırışım aklıma geldi, efkarlanıp bir cıgara yaktım. On dört yaÅŸlarında taÅŸ gibi kızdın. Nasıl; Mehmet, Abidin, Ramazan, Yusuf gelip seni döve döve taksiye atmıştık? Peki, seni piknik tüpü ile dövüşümü hatırlıyor musun? Yeni evliydik, bir boÄŸaz gezisi dönüşüydü. Mehmetgiller kapıda bekliyorlardı, sen daha roka bile hazırlamamıştın ve Ramazan içeriden “ROKA!” diye bağırmıştı. Mutfağın kapısını içeriden nasıl kilitlediÄŸimi, ocağın oradan tüpü nasıl kaptığımı falan hiç hatırlamıyorum. O gece Ramazan’lar gidince sen YaÅŸar ‘ı doÄŸurdun. Huysuz mu huysuz, koca burunlu YaÅŸarımı… Bu arada son maaşınla YaÅŸar’a don falan aldım…
Artık yuvana dön, asabımı bozma!
Kocan Haydar